Message in a bottle…

Aside

Μια ιδέα

Κοίταξε να δεις,

Ο κάθε άνθρωπος, κατά την γνώμη μου, διακρίνεται για τις προτεραιότητες που βάζει στην ζωή του, έτσι καταλήγεις να τον εκτιμάς ιδιαίτερα, ή να μην τον εκτιμάς καθόλου, μέσα στις αποχρώσεις της εκτίμησης και της μη εκτίμησης, που κυμαίνονται αντίστοιχα από την αγάπη μέχρι το απλό ενδιαφέρον κι από την αδιαφορία μέχρι την απέχθεια, ίσως και το μίσος.

Άλλος έχει προτεραιότητα την προσφορά στους φίλους, στην οικογένεια του, στο κοινωνικό πλαίσιο, άλλος έχει προτεραιότητα την ξεκούρασή του, την καλοπέραση του, το σεξ και τις γκόμενες η τους γκόμενους, άλλος έχει προτεραιότητα την δουλειά του, τα υλικά αγαθά, άλλος ακόμη έχει την τέχνη του, τον καλλωπισμό… βασικά όμως όλοι μας έχουμε λίγο απ’όλα αυτά, και είναι όλα καλά και χρήσιμα, αναγκαία, ζωτικά ενδιαφέροντα αυτά, αρκεί να ξέρουμε πώς να τα μετριάζουμε και να τα συνδυάζουμε, έτσι ώστε:

  1. να είμαστε ευχαριστημένοι, ικανοποιημένοι με τους εαυτούς μας,
  2. να επηρεάζουμε θετικά τον κόσμο γύρω μας,
  3. και να επηρεάζουμε αρνητικά, περιοριστικά, όσο το λιγότερο δυνατό, την ζωή και τις επιλογές των άλλων! (και δε λέω καθόλου, διότι ρεαλιστικά αυτό δεν γίνεται)

Η κρίση μου λειτουργεί κάπως έτσι, δεν ξέρω για σένα πώς λειτουργεί, αλλά για μένα αν ο συνδυασμός των προτεραιοτήτων ενός ατόμου μου δείχνει ότι αυτός ο συγκεκριμένος άνθρωπος προσπαθεί πραγματικά για τους παραπάνω 3 στόχους ταυτόχρονα, εγώ του χαρίζω την καρδιά μου χωρίς δεύτερη  σκέψη.

Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν αυτό που λέω είναι πραγματικά εφικτό, πειραματίστηκα, βρέθηκα στην θέση του περιορισμένου αλλά και στην θέση αυτού που περιορίζει, και μια δύναμη που βρήκα μέσα μου με έκανε και κοίταζα τις επιλογές μου πριν βιαστώ να τις εφαρμόσω, με έβαζε να αναλογιστώ τις συνέπειες που η κάθε μου επιλογή μπορούσε να έχει πάνω μου και πάνω στους γύρω μου, και κάθε φορά το κριτήριο με το οποιο επέλεγα ήταν αυτό: η ταυτόχρονη ικανοποίηση μου, μια δυνατή θετική επιρροή στους γύρω μου και η λιγότερη δυνατή ενόχληση προς τον συνάνθρωπο μου.

Δεν τα κατάφερα πάντα, κάποιες φορες όμως έγιναν θαύματα, πίστεψέ με, το προσπάθησα και το προσπαθώ πάρα πολύ με επιμονή, είναι κάτι σαν ένα στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου από τότε που ήμουν κοριτσάκι ακόμη και μιλώντας για τα όνειρα μου, για το όνειρο, πιο συγκεκριμένα ενός καλύτερου κόσμου, ενός ελευθερου κόσμου, ενός αληθινού κόσμου, κάποιοι μεγαλύτεροι μου έλεγαν: “Α! Θα μεγαλώσεις και θα τα ξεχάσεις όλα αυτά, θα καταλάβεις ότι αυτά δεν γίνονται, ότι είναι άπιαστες ουτοπίες!” Παράξενα μου ακούγονταν τα λόγια τους τότε, και τώρα, αντίθετα με τις προβλέψεις τους, ακόμη πιο παράξενα μου φαίνονται, έμαθα στην πορεία μου ότι άμα θες να αλλάξεις τον κόσμο, πρέπει να αλλάξεις πρώτα τον εαυτό σου, λόγια ενός φίλου που είχε κουραστεί να με ακούει να λέω τα δικά μου με παράπονο φυσικά προς όλους τους άλλους. Ακούγονται σαν λέξεις κλισέ, αλλά εγώ τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω, δεν ήξερα τί, έτσι άρχισα να συλλογίζομαι να αναρωτιέμαι τί θέλω, τί πραγματικά πιστεύω, τί αισθάνομαι, τέλος πάντων να χρησιμοποιώ τον εγκέφαλο μου για κάτι παραπάνω από το να φέρνει νοητά το φαγητό στο στόμα μου, να μιλάει για γκόμενους, να μαθαίνει παπαγαλία το βιβλίο της ιστορίας για να πει το μάθημα σωστά στον καθηγητή, ήμουν 18 χρονων τότε, τώρα είμαι 33ών, και κάπως έτσι ανακάλυψα την ύπαρξη της νόησης! Προσοχή, δεν μιλάω για εξυπνάδα, για διάνοια, μιλάω πολύ απλά για αυτό το πράγμα το βαρύ που κουβαλάμε όλοι μας στο εσωτερικό του κρανίου μας και δεν ξέρουμε και καλά καλά τί μπορεί να κάνει γιατί φοβόμαστε να το ρωτήσουμε ανοιχτά ίσως, μάλλον το ντρεπόμαστε και λιγάκι, μην μας ξεμπροστιάσει!

Ξέφυγα λίγο από το θέμα, αλλα το έκανα για καλό σκοπό, χωρίς την σκέψη φίλε μου, την πραγματική νόηση δηλαδή, δεν γίνεται να κοιτάξεις τις επιλογές σου, να τις βάζεις μπροστά σου, ούτε να αναλογιστείς τις συνέπειές τους μπορείς, χωρίς την σκέψη δεν μπορείς να κάνεις όνειρα, ούτε να βάλεις προτεραιότητες και στόχους, χωρίς την σκέψη φυσικά μπορείς να ζήσεις μια αφελέστατη ζωή, που είναι βασισμένη στο να ικανοποιείς τις αισθήσεις σου και μονο, διότι χωρίς την σκέψη η αισθήσεις σου διεγείρονται παραπάνω, αλλά δεν μπορείς να τις εκφράσεις, μήτε να τις μοιραστείς…

και εδώ θέλω λίγο να σταθώ, ας φανταστούμε έναν κόσμο όπου όλα γίνονται αυτόματα με μοναδικό κριτήριο την σωματική μας ικανοποίηση, όλα θα ήταν τέλεια, φυσικά, αν τα κριτήρια τα βάζαμε εμείς, αν ήμασταν άρχοντες αυτού του κόσμου και όλοι οι υπόλοιποι ήταν σκλάβοι μας που μόνο τους ρόλο θα είχαν να εκπληρώνουν τις επιθυμίες μας.

Αν όμως όλοι ήθελαν να είναι άρχοντες; Τί θα γινόταν; Θα πολεμούσαν για τον θρόνο βεβαια, θα προσπαθούσαν να κατακτήσουν εδάφη και παλάτια και αγαθά για να κηρυχτούν δυνατότεροι, άρα, για να γίνουν άρχοντες, για να έχουν το προνόμιο της επιλογής των κριτηρίων… λίγο πολύ. Η ιστορία μας διδάσκει πώς θα ήταν ο κόσμος μας αν όλα βασιζόντουσαν στην προσωπική μας ικανοποίηση και μόνο, δεν χρειάζεται και πολλή φαντασία αφού το ζούμε σε μεγάλο βαθμό αυτό! Την ανεξέλεκτη κυριαρχία μιας δύναμης πάνω σε μια άλλη, μικρά break καλοσύνης και προσφοράς για να πούμε πάλι “τώρα ήρθε η σειρά μου”, είναι σαν να κάνουμε τραμπάλα, νομίζω κάποιες φορες, μεταξύ της ευχαρίστησής μας και της αυτοθυσίας μας, και την ονομάζω έτσι, διότι ό,τι δίνουμε εμείς στους άλλους από μέρους μας φυσικά φαντάζει θυσία, έτσι δεν είναι;

Αυτό που δεν καταλαβαίνω όμως είναι το γιατί αντί να επιλέγουμε μια τον εαυτούλη μας μια τους άλλους, δεν προσπαθούμε να τα επιλέξουμε και τα 2 ταυτόχρονα.

Μάλλον, καταλαβαίνω πολύ καλά το γιατί, αλλά δεν θέλω να πιστέψω τον λόγο…

Ο λόγος είναι πολύ απλός, δυστυχώς πολλοί πιστεύουν ότι είναι κουραστικό να σκέφτεσαι, ότι… είναι υπερβολικά κουραστικό να χρησιμοποιείς τον εγκέφαλο για να συνδυάζεις το όφελος το δικό σου με αυτό των συνανθρώπων σου, εφόσον μπορείς απλά να σκέφτεσαι την πάρτη σου και να κουράζεσαι λιγότερο, γιατί να σκέφτεσαι τον συνδυασμό και να κουράζεσαι περισσότερο;

Μα γιατί μονο έτσι θα αλλάξει κάτι εδώ κάτω, κατάλαβες; Μονο έτσι θα πάψουμε να αλληλοτρωγόμαστε και να κλαίμε και να οδυρόμαστε, αλλά όσο δεν το κάνεις εσύ, άλλο τόσο κανείς άλλος δε θα το προσπαθήσει, χωρίς φυσικά αυτό να λέει ότι αν τελικά το κανεις εσύ τον κόπο αυτό, όλοι αυτομάτως θα σου φέρονται γάντι μετά! Χα! Όχι φυσικά, χειρότερα θα σου φέρονται γιατί χαλάς την πιάτσα! Δεν πρόκειται να σου πουλήσω ψέματα, δυστυχώς θα τρως παραπάνω σκατά, είναι ο νόμος του Μέρφι αυτός, η ειρωνεία της τύχης που όταν αντέχεις περισσότερα σε φορτώνει με παραπάνω για να δει πότε θα κάνεις τελικά το μπαμ, θα ζεις με την ελπίδα ότι αν όλο και περισσότεροι το προσπαθήσουν, κάποια στιγμή το νούμερο των ηλιθίων παρτάκηδων στον κόσμο θα περιοριστεί μέχρι να αφανιστεί, ο σκοπός σου αν τελικά πάρεις τέτοια απόφαση, διότι για απόφαση ζωής πρόκειται, δεν είναι αυτόματα να βρεθείς σε έναν παράδεισο επί γης, είναι να αποτρέψεις τον αφανισμό της καλοσύνης, της ανθρωπιάς και της φαιάς ουσίας που κουβαλάς στο κεφάλι σου, και ίσως να καταλάβεις επίσης ότι ευχαρίστηση δεν είναι μονο να παίρνεις αλλά και να δίνεις!!!

Ο σκοπός σου είναι να ξέρεις ότι συνέβαλες στο μέγα κατόρθωμα, όταν θα περπατάει στο δρόμο ένας homo sapiens σε 200 χρονια από τώρα, να μην ακούει ένα μόνιμο ντιν-ντον από το σκληρό πέτρινο κουτσομυαλό που θα χτυπάει στο κρανίο δεξιά και αριστερά με το κούνημα!

Τέλος πάντων, εγώ το προτείνω διότι ξέρω ότι είναι εφικτό, και θα κάνω και ένα πολύ απλό παράδειγμα τώρα:

Μια υποθετική κατάσταση, μια γυναίκα, μητέρα και σύζυγος ενός μαλάκα, δεν θέλω να προσβάλλω κάποιο φύλο, μπορεί να ισχύσει και ανάποδα κάλλιστα!!

“Είσαι στην δουλειά, και για να βγει η δουλειά, για την οποία είσαι υπεύθυνη εσύ, θα πρέπει να κάτσεις 2-3 ώρες παραπάνω από ό,τι έχεις υπολογίσει, αυτό σημαίνει ότι δεν θα προλάβεις να μαγειρέψεις και το παιδί σου θα φτάσει σπίτι από το σχολείο πεινασμένο, εσύ δεν θα είσαι εκεί να το υποδεχτείς, ο άντρας σου επίσης είναι ένας βλαξ και μισός, πρόσφατα πούλησε κάποιο κτίριο που είχε κληρονομήσει, για να’χει λεφτά και να μην δουλεύει, παρ’όλα αυτά μιας και δεν έχει ακόμη εισπράξει, αλλά βιάστηκε να παρατήσει την δουλειά του, όλη την μέρα κλαίγεται ξύνοντας τα… αυτά που δεν έχει, και θα είναι στο καφενείο εκείνη την ώρα, άσε που ούτε αβγό δεν ξέρει να βράσει, τί κάνεις;”

Θα σου δώσω επιλογές διάφορες τώρα…

  1. θα πεις στο αφεντικό σου να βρει άλλον για την δουλειά διότι δεν μπορείς να κάτσεις, θα τον βρίσεις κιόλας που σε καταπιέζει!
  2. θα πεις στο παιδί σου να πάρει κάτι απ’έξω να φάει και θα κάτσεις στη δουλειά – τσιμουδιά με τον μπαμπά φυσικά μην και έχει τίποτε να πει για τις εργαζόμενες μητέρες και μας αναστατώσει
  3. θα πεις στον άντρα σου να τραβήξει άμεσως σπίτι να ανοίξει τον τσελεμεντέ, να βρει την πιο εύκολη συνταγή και να μαγειρέψει για το παιδί ειδάλλως γιοκ σεξ το βραδυ και θα εύχεσαι να μην δηλητηριάσει τον μικρό σου
  4. ή….

για να δούμε… υπάρχει άλλη λύση;

Εδώ το διακωμωδώ αλλα σκέψου το λιγάκι, είναι όλες λύσεις αυτές που έχουν τα υπέρ και τα κατά τους, η πρώτη φερειπείν σε κάνει αυτομάτως άνθρωπο που βάζει σαν προτεραιότητα την οικογένεια του και τα γραφει όλα τα υπόλοιπα εντελώς στα … παλιά της τα παπούτσια…

Η δουλειά είναι έτσι απλά για τα χρήματα, καμιά πραγματική δέσμευση όταν απειλεί την οικογενειακή αρμονία…

Σου ταιριάζει αυτό; Αν ναι μην διαβάσεις παρακάτω !

Η δεύτερη επιλογή βάζει πρώτο και κυριότερο την δουλειά, το παιδί ας φάει και απ’έξω, και τί έγινε; Λες και δεν το χει ξανακάνει… αλλα φυσικά τσιμουδιά, δεν πρέπει κανείς να ξέρει ότι ιεραρχούμε την δουλειά μας πρώτη στην λίστα μας, διότι θα μας κακολογήσουν… και η γνώμη του κοινού είναι πολύ μεγάλο βάρος για να το φορτωνόμαστε.

Σου ταιριάζει μήπως αυτό; Ξέρεις λοιπόν τί να κάνεις!

Η τρίτη επιλογή είναι λίγο πιο ισορροπημένη, λαμβάνει υπόψιν το μαλάκα άντρα, δεν έχει φυσικά κάποια ελπίδα αλλαγής εφόσον εκ των προτέρων ξέρει ότι θα πρέπει να του τάξει για να έχει, αλλά κατά κάποιο τρόπο έχει μέσα της μια δόση –αν όχι ελπίδας – τουλάχιστον μια ευχή, προς την ισορροπία, δηλαδή και την δουλειά μας να την τελειώσουμε μιας και είναι δική μας ευθύνη, και το παιδί μας να φροντίσουμε μιας και είναι και των 2 ευθύνη… μόνο που δυστυχώς είναι και η λιγότερο εφικτή λύση διότι όπως ξέρεις δεν πρόκειται ο άντρας σου να πιάσει την κατσαρόλα στα χερια του, και αν θα το κάνει κάποια στιγμή αυτό θα είναι για να στην φέρει καπέλο, όχι φυσικά για να μαγειρέψει…

Σου ταιριάζει αυτή η διάκριση; Μακάρι να πιάσει, σου το εύχομαι!

Μια φωνή σου λέει: “Βασίσου μονο στα 2 σου χερια κοριτσάρα μου!”

Ωραία, αυτά είναι τα δεδομένα, τώρα ας δούμε λίγο ποια είναι τα κριτήρια μας, ας πούμε ότι θέλουμε και να τελειώσουμε την δουλειά μας διότι την αγαπάμε, και να φάει το παιδί καλό φαγητό και να δώσουμε ένα γερό μάθημα στον άντρα που κάθεται και τεμπελιάζει.

Ας πούμε επίσης ότι αν τα καταφέρουμε όλα αυτά ταυτόχρονα, μπορούμε και να αισθανθούμε ικανοποιημένοι και να επηρεάσουμε όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους θετικά, όχι αρνητικά…

Μήπως υπάρχει μια τέτοια τεταρτη λύση λοιπόν;

(‘Οποιος δεν έχει αυτά τα κριτήρια δεν χρειάζεται να χάσει περαιτέρω χρόνο για να διαβάσει παρακάτω!)

  1. Στο αφεντικό σου λες: “ξέρεις κάτι; Εγώ εκτιμώ την δουλειά που μου προσφέρεις, και θέλω να την τελειώσω σήμερα, αλλά έχω ένα σοβαρό πρόβλημα, πρέπει να ετοιμάσω φαγητό για το παιδί μου διότι ο άντρας μου είναι άσχετος με την μαγειρική, δέχεσαι να πεταχτώ μέχρι το super market να πάρω μερικά πράγματα και να μαγειρέψω εδώ, να τον φέρω εδώ τον μικρό και να σου δουλέψω μετά; Έλα, θα σου κάνω και το τραπέζι!” Φυσικά θα σου πει ναι και να στα πληρώσει αυτός τα υλικά 100% εγγυημένο… Λοιπόν, το παιδί το φέρνεις στη δουλειά, μετά το σχολείο, τρώει μαζί σου και με όλους τους συναδέλφους στο γραφείο, έτσι φτιάχνεις ένα ωραίο κλίμα και για το παιδί και για όλους τους υπολοιπους, μετά τον στέλνεις σπίτι να κάνει τα διαβάσματα του, θα πάει κατενθουσιασμένο στο εγγυώμαι, διότι για μια φορά έγινε και αυτός μέρος της ζωής σου εκτός σπιτιού! Εν τω μεταξύ έχεις ενημερώσει τον άνδρα σου ότι φαγητό σπίτι δεν έχει γιατί κάτι έγινε στην δουλειά και θα αργήσεις (η μικρότερη δυνατή επιρροή είναι αυτή), φυσικά όταν επιστρέψει ο πατέρας σπίτι, ο μικρός θα τον πρήξει με τις ιστορίες που άκουσε από τους συναδέλφους σου και το αφεντικό σου, και θα του πει ότι μαγείρεψες εκεί και ότι περάσατε όμορφα… θα φορτώσει ανεπανάληπτα, και όταν εσύ θα γυρίσεις σπίτι θα σε κοιτάει στραβά, αλλά εσύ θα του πεις: “μην με κοιτάς έτσι, όλους σας σας βόλεψα!” Θα του δόσεις το ταπεράκι όπου θα έχεις το φαγητό που κράτησες για αυτόν και θα συνεχίσεις με την σκέψη σου: “Βλέπεις, εγώ και την δουλειά μου έκανα, και σαν μητέρα φέρθηκα, και εσένα δεν ενόχλησα, ίσα ίσα που σου κράτησα και φαγητό για το βράδυ, ίσως σκεφτείς και εσύ με την σειρά σου τώρα ότι είσαι μέλος μιας οικογένειας και άλλη φορά όταν έχω μια δυσκολία, να προσφερθείς μονος σου να βοηθήσεις έστω και αν είναι για να μαγειρέψεις κάτι για το παιδί σου! Αλλά φυσικά μπορείς και να αρνηθείς, δεν πειράζει όμως καλέ μου, διότι το παιδί περνάει καλά μαζί μου, είτε στο σπίτι μας, είτε εκτός των 4ων αυτών τοίχων! …Ελπίζω να ξέρεις πώς ζεσταίνουμε φαγητό στον φούρνο μικροκυμάτων, ειδάλλως το εγχειρίδιο είναι στο ντουλάπι πάνω από το ψυγείο! Καληνύχτα αγάπη μου!”

E λοιπόν, όποιος μου πει ότι αυτή δεν είναι μια fucking good ιδέα δεν έχει ιδέα το πόσο καλά μπορεί κανεις να αισθανθεί κάνοντας απανωτές καλές και άκρως εκπαιδευτικές πράξεις στη ζωή του!!!!!!!!

Φυσικά αυτή είναι μια ιστορία που δεν έχει τέλος, φυσικά αν το κάνεις μια φορά θα πρέπει μετά να το συνεχίσεις εφ’όρου ζωής, αλλα είναι τόσο λυτρωτική εμπειρία να ζεις τις στιγμές σου αληθινά, ανοιχτά, που δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί θα έπρεπε κανεις να βαριέται, να φοβάται, να ντρέπεται, να βάζει ενστάσεις… Πρέπει να έχουμε κότσια στην ζωή μας, να αλλάξουμε εμείς και μέσα από την δικη μας αλλαγή να αλλάξουμε τον κόσμο γύρω μας, δεν σκέφτεσαι να μαγειρέψεις στην δουλειά σου επειδή δεν είναι κοινωνικά οικείο, όχι επειδή δεν μπορεί να γίνει, για να το κάνουμε αυτό όπως και πολλά αλλα πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε, να κατανοήσουμε τί πραγματικά θα θέλαμε και τί μπορούμε να προσφέρουμε, για κάποιον μπορεί να είναι οι μαγειρικές του ικανότητες, για κάποιον άλλον οι συλλογικές του ιδέες, δεν μπορώ να σταματήσω να ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται την ισορροπία μεταξύ της ικανοποίησης τους και της χαράς των άλλων, αυτή είναι πραγματική αγάπη όχι φρου φρου και αρώματα, έμπρακτη, αληθινή, ζωηρή και απελευθερωμένη χαρά, υγεία, δεν μιλάω για θεούς και δαίμονες, δεν μιλάω για πνεύματα και υπερδυνάμεις, μιλάω για δράση γεμάτη πνεύμα δημιουργίας μέσα σε έναν κόσμο που βασίζεται πραγματικά στα χεράκια μας, στην ανεξαρτησία και την ελευθερία της έκφρασης του κάθε ατόμου, όπου υπάρχει σεβασμός αλιών, όπου υπάρχει όμως και εξέλιξη, διότι όταν η καρδιά, το συναίσθημα δηλαδή, συναντάει το σώμα, την ορμή, το ένστικτο και όταν αυτά συναντάνε το μυαλό, την νόηση, όλα μαζί εκφράζουν τί εστί στην πραγματικότητα ΑΝΘΡΩΠΟΣ, και ο άνθρωπος όπως όλα τα ζώα αυτού του πλανήτη εξελίσσεται, μεταλλάσσεται. ΟΜΩΣ εξελίσσει αυτά που η μητέρα φύση του έχει δώσει, μόνο όταν τα χρησιμοποιεί, ποτέ αν τα θεωρήσει δεδομένα!

Από το λουλούδι της καρδιάς

Φυσικά

Με αγάπη

p.s.

H metafrasi sta “Ελληνικά” apo “greeklish” itan mia evgeniki xorigia tu Kathigiti Plant

🙂

kai ton Efxaristw para  polyyyyy!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s